ای خدا

 

من غریبم

 

دلم ظریف تر از نسیم سحری

 

اشکم به مثال آبشاری

 

من غریبم

 

در خود وبا تو غریبم

 

کنج خلوتگه خویش

 

امن گاه دل خسته ی من

 

من غریبم

 

و در این دیر

 

به جز مهر ندارم